پيشرفته
 

موضوعات :

  • جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی
  • هنر متعهد

  • کلمات کليدي :

  • عکاسی
  • جبهه هنر انقلاب اسلامی
  • هنر انقلاب

  • سعید صادقی

    ديگر مطالب اين نويسنده :

  • احساس عکاس و عکس های احساس در جنگ

  • جست و جوی هویت گمشده

  • روایتی تازه از زندگی

  • زیر پوست‌ِ عكاس

  • مطلب بعدي >   839 تعداد بازديد
    (0 راي ) امتياز مطلب < مطلب قبلي
    راه شماره 14 : انقلاب ناگفته

    شهادت دوربینها

    سعید صادقی

    دوربینها با ثبت تجربه‌ها می‌توانند با توصیف رفتارهای مردم، مواد اولیه ارتباطات را فراهم آورند.
    دیدن زندگی مردم، همیشه دنیایی از حسرت را در ذهن عكاسان به همراه دارد، آنها می‌دانند چه چیزی را می‌خواهند به تصویر بكشند؛ چیزی كه معنای زندگی را داشته باشد از زمانی كه در تعریف و نهادینه شدن فتوژورنالیسم با دوربینهای عكاسان باتجربه، زندگیها مورد جست‌وجو قرار گرفت؛ انبوه چشمهایی كه شاهد رویدادهای بزرگ و حادثه‌های گوناگون از دریچه دوربینهای عكاسی هستند؛ حسرتی بر دل نویسندگان بر جای گذاشته‌اند، حسرت اینكه نمی‌توانند در ارتباط با صحنه‌های حادثه‌ها از نزدیك بیننده وقایع باشند تا رضایت روح خوانندگان خود را سریع‌تر به دست آورند.
    عكاسان با ارائه بهترین توصیف از لحظه‌های جنگ، در تصاویر چهره انسانها در حین نبرد چشمهای زیادی را باز می‌كنند و در شخصیت و نگرش صاحبان آن چشمها تأثیر می‌گذارند.
    در جنگ 8 ساله رژیم بعثی عراق بر علیه انقلاب مردم ایران، عكاسانی كه خود با دوربینهایشان، وارد صحنه‌های جنگ شدند، با ذات عقیده و تعهد با تركیب قابهایشان در خدمت دفاع مظلومانه مردم ایران بودند مردمی كه با تهاجم نظامی همسایه نانجیبی روبه‌رو شده بودند كه از درون مغزهایشان و از بیرون لباسهایشان توسط غربیها و شرقیها تنظیم و آراسته شده بود.
    و گامهای دوربینهای عكاسان در كنار مردان دفاع مقدس، در میان بارش بارانهایی از گلوله‌‌ها و بمبها، جلوه‌های شكوه ارزشهایی كه بر خاكهای این سرزمین متجلی می‌شدند را قاب می‌گرفتند.
    در این میان عكاسانی بودند كه با تجربه‌تر و حرفه‌ای تر، مدارك تحصیلاتی و مدارج عكاسی را از غرب به شناسنامه‌های خود چسبانده بودند.
    در پشت لنزهایشان، پنهان شده، می‌گفتند ما طاقت دیدن خون را نداریم و از جنگ بیزاریم، آنها عكاسانی كه در صحنه‌های جنگ حضور داشتند را آلت دست حاكمان ونظامیان می‌خواندند و تصور می‌كردند كار عكاسان جنگ با پایان جنگ متوقف خواهد شد و دوربینهایشان پس از پایان جنگ به زیر كشیده خواهد شد.
    این عكاسان ناف خود را با تجهیزاتی كه از غرب داشتند؛ بسته بودند و با زد و بندهایی در درون ارگانهای دولتی، با قدرت و مغرورانه در پشت هنرهای مدرن پنهان شده و از غریزه لذت‌طلبی استفاده می‌كردند تا سوداگریهای هنری خود را در كشور به‌تدریج رایج كردند و در نمایشهای تاكتیكی، سالگردها در ارگانهای این نظام، در برخوردهای مستقیم و غیرمستقیم، با مشاوره دادنها تفكر خود را به كرسی نشاندند این دسته در شتاب‌زدگیهای سیاسی و اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی پس از پایان جنگ به امكاناتی رسیدند و برخلاف نیازهای واقعی زندگی مردم، به حركتهای خودشان در راستای ترویج هنری بدون درد و به دور از درد پرداختند و زندگی واقعی مردم و زخمهای به جا مانده از سالهای دفاع قدس را نادیده گرفتند؛ حركتهای این سوداگران تاكنون با استفاده از پشتوانه قدرتهای سیاسی و اقتصادی در انكار باطن حقیقی و هویت ارزشها ادامه دارد و به طور مداوم به دنبال كم‌رنگ‌تر كردن ارزشها هستند.
    مثل اینكه این عادت و سنت سرزمین ماست كه پس از شگفتیهایش، از كمین سوداگران ناف‌بسته با استعمارگران غافل شود و به سرعت هویتش محو می‌‌شود و به آنان فرصت می‌دهد افكار عمومی را به سوی دالانهای فراموشخانه‌ها بكشانند.
    در این میان عكاسانی كه در سالهای دفاع مقدس در شرایط سخت و هولناك جنگ، جان و روح و روان خود را در كنار مردان دفاع مقدس در معرض بارش گلوله‌ها و بمبها قرار داده‌اند و چشم لنز دوربینشان هم به‌عنوان شاهد با همه وجودشان لمس كرده‌اند و آن حوادث را در كابوسهایشان همیشه با خود همراه دارند، و یا عكاسانی كه در همین حوادث سالهای جنگ، جان خود را بر سر قابهای عكاسی از دست داده‌اند و یا مجروح شده‌ در ك‍ُنج‌ِ شهرشان بدون غمخواری در انتظار پایان زندگی‌شان هستند؛ باید و بدون هیچ توجه و حمایتی رها شده‌اند.
    این سوداگران با ایجاد چنین شرایطی در جامعه ایران، سعی دارند رابطه مردم را با تصاویر سالهای جنگ كه خاطره مردانی است كه با دفاع مقدس، شكوه یك ملت با خونهایشان آبیاری شده است. از بین ببرند و با تنفر از آن روزها همه ارزشهایش را از ذهنها پاك كنند.
    مسئولانی كه با لذت بر مسندهای قدرت تكیه زده‌اند؛ با ایجاد فاصله‌ها در جهت برانگیختن ذهن جامعه به سمت زندگیها و آرزوهای كاذب با این گروه همراه شده‌اند و مردم را از دیدن سندهای تاریخ خودشان، كه به یادگار مانده از نسل دفاع مقدس است محروم می‌كنند و آنها را در فضای اجتماعی موجود برایشان خسته‌كننده و كسل‌كننده جلوه می‌دهند.
    جالب است كه دانشجویان تاریخ و علوم سیاسی كه برای تحقیق به تصاویر و عكسهای مانده از آن سالها نیازمند هستند هم در وضعیت پیچیده موجود، هیچ علاقه‌ای برای پژوهش تحصیل از خود نشان نمی‌دهند و در مسائل ریز و درشت غرق شده‌اند. درحالی‌كه می‌دانیم در تمام دنیا با استفاده از تصاویر گذشته خود تاریخ‌نگاری كامل و بی‌نقصی را از ارزشهای خود ارائه می‌كنند و از آن برای تكامل جامعه‌شان استفاده می‌كنند.
    می‌توان در آینه عكسهای عكاسان سالهای جنگ، پایداری یك ملت را در قابها، همراه با درونیات نسلی كه عاشقانه دفاع كردند مشاهده كرد. این عكسها رازهای زیادی از هویت ملی این سرزمین را ثبت كرده‌اند؛ اعتقادات و انگیزه نسل دفاع مقدس، در حفظ استقلال این سرزمین، برای انسانهای امروز و آینده همواره جای تأمل و بازبینی دارد.
    به همین دلیلهاست كه حسادت تاریخی استعمارگران همیشه باعث می‌شود تا سعی كنند از درون ملت ایران را مضمحل كنند و رابطه‌اش را با هر چیزی كه تصویری از عزم آهنین نسلهای گذشته‌اش می‌باشد؛ قطع كنند.
    دوربینهایی كه از سر و كول سالهای دفاع مقدس بالا رفته‌اند با تجربیات اندوخته از آن روزگاران دشوار هنوز نگاههای خود را از آن روزها به سختی حفظ كرده‌اند و تا به امروز مؤفقیتهای زیادی هم به كف آورده‌اند.
    در حال حاضر با نگاهی عمیق، می‌توان حركتهای این سوداگرن بی‌عقیده را در جهت بی‌خاصیت كردن و پوك كردن آرمانهای ملت ایران با شیوه‌های تبلیغاتی مختلف در برخی عملكردهای صدا و سیما و مطبوعات مشاهده كرد و در پس آن حركتهای ذهن آنها را نیز آشكارا مورد بررسی قرار داد.
    كسانی هستند كه در پشت پرده‌ها، ارزشهای سالهای دفاع مقدس و تصاویر آن سالها را با خود عكاسان این‌گونه عكسها تمام شده تصور می‌كنند و می‌خواهند تصاویر سالهای جنگ و عكاسان آن عكسها از صحنه‌ها محو كنند.
    این جماعت نمی‌دانند كه عكاسان سالهای دفاع مقدس، مانند بسیجیهای واقعی بین مردم ایران قرار گرفته‌اند و چون چشمی دقیق نقش واسطه مردم و واقعیتها را بر عهده دارند.
    همه مردم این سرزمین باور دارند كه عكسهای دفاع مقدس، شاهدان حقیقت دفاع مظلومانه نسلی هستند كه عاشقانه و با ایمان، جانشان را در راه ماندگاری تاریخ و شكوه این سرزمین هدیه كردند. و عكاسان سالهای دفاع مقدس هنوز دست كم از آن ایمانهای عاشقانه در وجودشان زنده مانده است. و تاكنون نیز هر چه سوداگران با قدرتهایشان تلاش كرده‌اند هنوز عكسهای سالهای دفاع مقدس در قاب چشمهای مردم ایران جای دارد و این همه مرهون دوربینهایی است كه به دور از سر و صداها و هیاهوهای كاذب، تاریخ این سرزمین را در لحظه‌های دشوار دفاع مقدس ثبت كرده‌اند.
        

    می‌توان در آینه عكسهای عكاسان سالهای جنگف پایداری یك ملت را در قابها، همراه با درونیات نسلی كه عاشقانه دفاع كردند مشاهده كرد.

     

    دسته بندي هاي برگزيده
    سوره