پيشرفته
 

موضوعات :

  • ویژنامه شعر و موسیقی ضد استکباری
  • موسیقی و سرود

  • کلمات کليدي :

  • موسیقی
  • هنر اعتراض
  • کتاب

  • مطلب بعدي >   1665 تعداد بازديد
    (0 راي ) امتياز مطلب < مطلب قبلي
    راه شماره 27 : صدور انقلاب به زبان موسیقی

    جنگ ویتنام و اینکه موسیقی زیرزمینی از کجا آمد؟

    برگرفته از کتاب تاریخچه موسیقی راک، نوشته جرمی پاسکال

    موسیقی مردم پستد غرب و بویزه موسیقی راک که دهه هفتاد را با موفقیت به پیش می برد، ناگهان در مواجهه رخدادهای سیاسی 1968 دچار یک نقطه عطف شد. کمال گرایی تابستان 1967 به خشونت سال 1968 بدل شد. جنگ در ویتنام گسترش می یافت و مقاومت نیز در برابر آن قوی تر می شد. در امریکا و لندن درگیری ها و بی نظمی های خون باری اتفاق می افتاد و در پاریس چیزی نمانده بود که این حرکت ها به یک انقلاب واقعی منجر شود. جوانان امریکایی می کوشیدند سیاست کشور خود را عوض کنند و نتیجه اش سرهای خونین تظاهر کنندگانی بود که در شیکاگو - شهری که در آن همایش حزب دموکرات برگزار می شد- دست به راهپیمایی زده بودند.

    این نخستین باری بود که در تاریخ راک اند رول برخوردهای گروهی بین جوانان و دولت صورت می گرفت. یک دسته از جوانان احساس می کزدند باید شروع به ساختن سنگر کنند و دسته دیگر هنوز سعی می کردند آتش جانشان را با مواد مخدر خاموش کننند. بعضی «انقلابی» بودند و برخی «ستاره». آن روزها، روزهای وودستاک و کتک زدن جوانان در دانشگاه کنت، روزهای هیپی ها، «پلنگ های سیاه» و کسانی بود که از خدمت در ارتش امتناع می ورزیدند، روزهای افراط طلبان چپ گرای هلند و ترانه هایی مثل «یک فرصت دیگر به صلح بدهید»، «حکومت سیاه» و «هواشناسانان امریکایی»[i]

    ولی بادی که آن روزها می وزید، بادی سرد و نافذ بود. زمان شورش ها  بی نظمی ها، خشم و خشونت، وحشت و نومیدی بود. آنچه را با شعار عشق نتوانستند به دست بیاورند، اینک سعی داشتند با کمک مشت، بمب، تفنگ و انفجار از آن خود کنند. این زمانی بود که جوانان به دلیل تاخت و تاز پلیس، دستگیری رهبران جنبش و حمله به روزنامه ها، مجبور بودند در مخفیگاه هایشان به سر ببرند.

    ]بنابراین[ موسیقی نیز همراه آنها به مخفیگاه ها رفت. در کلوب های لندن - یا حالا دیگر باشگاه های زیر زمینی- گروه ها دو نوع موسیقی می نواختند. دسته اول گروه هایی بودند مانند پینک فلوید، «ترانوساروس رکس»[ii] و «سافت ماشین»[iii] که آهنگ هایی پیچیده و روان پریش در قالب جاز آزاد اجرا می کردند. دسته دوم گروه هایی بودند که به رهبری سلطان سلطان بلوز انگلستان - جان مِیال- سعی می کردند این موسیقی را زنده نگه دارند.

    در سال 1967 گروه های جدید جالبی مانند «ساوُی براون»[iv]، «چیکن شک»[v]، «فلیتوود مک» و «جتروتال»[vi] به وجود آمد. گروه های زیرزمینی با هم بر می خوردند، اعضای یکدیگر را تعویض می کردند، «جم» می نواختند و کنسرت های مجانی عظیمی در هوای باز راه می انداختند. آرمان آنها هنوز همان الگوی «جامعه نو» سال 1967 بود. اما از نظر اقتصادی هنوز به موفقیتی دست نیافته بودند. به قول یکی از طرفداران موسیقی زیرزمینی به نام جان پیل: «موسیقی زیرزمینی همانند زنی باردار است که نمی تواند وضع حمل کند و این بسیار متاثر کننده است.»

    متاثرکننده تر اینست که وقتی در سال 1969 موفقیت بالاخره به گروه های ذکر شده لبخند زد، درست همان کسانی که بی صبرانه انتظار چنین روزی را می کشیدند، گروه های مورد علاقه خود را به «خودفروشی» متهم کردند! ]به دلیل ورود از موضع غیررسمی و اعتراضی به عرصه موسیقی های تجاری و رسمی[

    تاریخچه موسیقی روان پریش زیرزمینی بسیار جالب است. در سال 1967 پینک فلوید، دو تک آهنگ «به ساز امیلی گوش کن» (See Emily Play) و «آرنولد لین» (Arnold Layne) را منتشر کرد که هر دو در ردیف آهنگ های پرفروش جای گرفتند. اما بازار شرکت های ضبط صدا تغییر می کرد و اگر در اوایل سالهای 60 میلادی، بیشتر از صفحه های کوچک و تک آهنگ ها استفاده می شد، «گروه بار پیر» با نمایش امکانات آلبوم در تحقق اهداف بزرگتر، روشی جدید بنیان نهاد. گروه هایی که خود را در چارچوب تک آهنگ محدود کرده بودند، کارهایی مینیاتوری ارائه می دادند؛ اما آلبوم این امکان را فراهم می آورد تا گروه بتواند تابلوهایی بزرگتر بیافریند. ولی آلبوم دوگانه، دیگر یک نقاشی دیواری کامل بود!

    گروه های جدید حرف هایشان را نمی توانستند در دو دقیقه بیان کنند. به همین دلیل از قالب تک آهنگ روی گرداندند و نیروی خود را روی تهیه کردن آلبوم متمرکز کردند. شنوندگان آنها نیز که باسوادتر، سخت گیر تر و حساس تر از قبل شده بودند (در اصل آنها به آن دسته از شنوندگانی که از جاز مدرن طرفداری می کردند، نزدیک تر بودند)، از چنین تغییراتی به گرمی استقبال می کردند. آلبوم های پینک فلوید و گروه های مشابه به تعداد بسیار زیادی خردیداری می شد. بعضی از صفحه های پینک فلوید مثل «شیپورزن دروازه های سپیده دم»(67)، «بشقابی پر از اسرار»(68)، و آلبوم دوگانه «اوماگوما»(69) به گروه های جدید نشان داد که از طریق[vii]LP Long- Playing)) نیز می توان به شهرت رسید. مثلا در سال 1969 گروه «کینگ کریسمس»[viii] تنها با کمک جلوه های صوتی در آلبوم «در دادگاه شاه ارغوانی» و بدون حتی یک تک آهنگ، در فهرست مشهورترین گروه های انگلستان قرار گرفت.

    منبع: تاریخچه موسیقی راک، نوشته جرمی پاسکال، ترجمه بابک شهاب، انتشارات آهنگی دیگر، چاپ دوم، 1387



    [i]_ این ترانه از یک آهنگ معروف باب دیلون خواننده راک اند رول الهام گرفته بود که می گفت: برای آنکه جهت باد را تشخیص بدهیم، نیازی به هواشناسان نداریم.

    [ii] _ Tyrannosaurus Rex  عظیم ترین نوع از انواع دایناسورهای گوشتخوار.

    [iii] _ Soft Machine

    [iv] _ Savoy BROWN

    [v] _ Chicken Shack

    [vi] _ JethroTull

    [vii] _ صفحه طولانی مدت با 33 دور.

    [viii] _ King Crimson

    دسته بندي هاي برگزيده
    آرشيو راه