پيشرفته
 

موضوعات :

  • مستند

  • کلمات کليدي :

  • مستند
  • برجی

  • رضا برجي

    ديگر مطالب اين نويسنده :

  • این همه نیرو و ما خبر نداریم

  • بسيجي‌ بازنشسته مي‌شود،اما با كفنش

  • مطلب بعدي >   1012 تعداد بازديد
    (0 راي ) امتياز مطلب < مطلب قبلي
    راه شماره 9 : حقيقت برو گم شو!

    مادران سربرنیستا

    رضا برجی

    مستند رضا برچی در مورد قتل عام سربرنیستا، مراحل پایانی خود را می‌گذراند. در این یادداشت او شمه‌ای از چنایات موضوع این مستند و سوابق ماجرا از نگاه خبرنگاران ایرانی را بازگفته است.

    در طول جنگهای بوسنی از سال 1991  تا 1995 صربها هرچه دلشان خواست کردند. به عنوان مثال از فروردین 71 تا دی ماه همان سال بیش از 130 هزار نفر کشته شدند که اکثراً سر بریده شده و 140 هزار نفر مجروح شدند که 15 هزار نفر از آنها حالشان وخیم بود. در عرض 10 ماه صربها به 30 هزار زن مسلمان تجاوز جنسی کردند، البته بعضی آمارها تا 60 هزار نفر هم ذکر کرده اند. گفته می شود 12 هزار نفر از این زنان بین 7 تا 14 ساله بوده اند. 2 میلیون نفر آواره و پناهنده به سایر نقاط و کشورهای همسایه، ربایش صدها کودک و فروش آنها در کشورهای اروپایی، تخریب 700 مسجد و 350 بیمارستان در طی ده ماه و میلیاردها دلار خسارت به اماکن عمومی از دیگر نتایج این جنگ خونبار بوده است.

    در طول سالهای جنگ بوسنی ما 3 بار به این کشور سفر کردیم و جزو اولین خبرنگارانی که وارد سارایوو شدند، بودیم تنها خبرنگارانی که وارد گوراژده شدند، ما ایرانیها بودیم، به همین دلیل در حال حاضر یکی از خیابانهای شهر را، خیابان ایران نامگذاری کرده اند.

    طی سالهای 84 تا 87  سه سفر به این کشور که جمعاً 112 روز به طول انجامید داشتیم. طی این سفر ها با بازماندگان جنگ مصاحبه کرده ایم، همچنین به تمام شهر های بوسنی ( سارایو، موستار، تزولا، گوراژده و سربینتسا) سفر شده است

    شهر سربرنیتسا در تاریخ جنگ بوسنی با فاجعه بزرگ نسل کشی روبرو بوده است. این شهر قبل از جنگ 10 هزار جمعیت داشته و بعد از شروع جنگ تا زمان اشغال به دست صربها به 40 هزار نفر می رسد. این شهر جزء 4 شهر امن سازمان ملل در بوسنی بوده، گوراژده، سارایوو، توزلا و سربرنیتسا شهرهای امن بودند و صربها حق حمله زمینی به این شهرها را نداشتند. اما یک سال قبل از پایان جنگ یعنی در سال 1994 صربها حمله زمینی به این شهر را آغاز کردند و نیروهای هلندی سازمان ملل هم به جای دفاع از مردم این شهر در مقابل حمله ی صربها با آنها همکاری کردند و در مقابل هم صربها چند صد دختر مسلمان را در اختیار این نیروها گذاشتند. در همان روز چند هزار زن و کودک اجازه یافتند از طریق جاده اصلی سربرنیتسا به توزلا، پای پیاده بطرف توزلا که در اختیار ارتش مسلمان بوسنی بود، بروند.

    مردان شهر هم به دو گروه تفسیم شدند. عده ای که سلاح های سبک همراهشان بود راه جنگل را در پیش گرفتند و بعد از 4 روز جنگ و گریز عاقبت به توزلا رسیدند، اما تعداد دیگری از مردان شهر که 10 هزار نفر می شدند، با اطمینانی که نیروهای هلندی سازمان ملل به آنها داده بودند، مبنی بر اینکه فقط آنها را اسیر می کنند و در اردوگاههای صربها به عنوان اسیر تا پایان جنگ می مانند، در شهر ماندند اما درست چند ساعت بعد از سقوط شهر مردان را به گروههای کوچک تقسیم کردند و در عرض 48 ساعت 9 تا 10 هزار نفر را قتل عام کردند. صربها حتی به نوجوانان 14-13 ساله هم رحم نکرده و آنها را تیرباران کردند.

    الان15 سال از آن روزها می گذرد. در این مدت مادران سربرنیتسا که شوهران، پسران و برادران خود را از دست داده اند، انجمنی تاسیس کرده اند تا صدای مظلومیت خود را به جهانیان برسانند و حق پایمال شده خود را بازستانند. و در پی آن هستند تا فرماندهان هلندی سازمان ملل را به محاکمه بکشند و آنها را وادار کنند تا لااقل اعتراف کنند که حقوق مسلم این مردم را پایمال کرده اند.

    در طی این سفر با مادران این انجمن مصاحبه کردیم و همراه آنها برای بازدید از یک گور دستجمعی که در نزدیکی شهر سربرنیتسا بود رفتیم و طی تصویربرداری از این گور دستجمعی برای اولین بار در کنار این گور با آنها مصاحبه انجام دادیم. برای اولین بار بود که یک گروه فیلم ساز ایرانی به این منطقه در کشور بوسنی رفته است. در این گور دست جمعی حدود 300 جنازه ی شهدای مسلمان اهل سربرنیتسا در آن بود و چند گروه تفحص در حال جمع آوری استخوانهای شهدا بودند. ما طی این سفر با 5 عضو اصلی انجمن و چندین مادر دیگر مصاحبه کردیم. یکی از این مادران به نام خدیجه شوهرش،5 پسرش، 4 برادرش، چند عمو و دایی اش کشته شده بودند و آنطور که او می

     

    گفت در حال حاظر از یک خانواده بزرگ 30 نفره فقط یک پسر 18 ساله مرد است و بقیه زن هستند. هیچ خانواده ای در سربرنیتسا نیست که عضوی در آن قتل عام، از دست نداده باشد.

    تمام اعضاء این انجمن چندین عضو خانواده را، در فتل عام سال 94 از دست داده اند.

    جنایاتی که در نوع خود طی یک قرن اخیر در اروپا بی سابقه بوده است و مقاومتی در مقابل متجاوزین که مردم اروپا کمتر نظیر آن را به خود دیده اند. ابعاد و نحوه این قتل عام نژادی و «پاکسازی قومی» به حدی تکان دهنده بوده است که هر چیز دیگری را  تحت الشعاع خود قرار داده بود. ایده ایجاد «صربستان بزرگ» باعث شد تا بزرگترین پاکسازی قومی طی پنجاه سال اخیر در بوسنی شکل بگیرد و در چهارچوب طرح صربستان بزرگ اقدام به انجام موارد زیر نمودند: اخراج جمعیت مسلمان، از بین بردن هویت ملی- فرهنگی و مذهبی مردم، محروم نمودن آنها از امکانات آموزشی و سرکوب قهر آمیز از طریق نظامی و کوچ دست جمعی مردم مسلمان به خارج از صربستان بزرگ. که با مقاومت مردم مسلمان بوسنی و کمکهای جمهوری اسلامی ایران این طرح با شکست مواجه شد.

     

     

    دسته بندي هاي برگزيده
    آرشيو راه