پيشرفته
 

موضوعات :

  • دکتر مجید شهریاری

  • کلمات کليدي :


    حسین مروتی

    ديگر مطالب اين نويسنده :

  • فرمانده جبهه علم ...

  • مطلب بعدي >   1247 تعداد بازديد
    10.00 (1 راي ) امتياز مطلب < مطلب قبلي
    راه شماره 20-21 : رستاخیز عزت لگد مال شده

    حیف بود شهریاری شهید نشود

    ناگفته‌هایی از شهید شهریاری در گفتگو با استاد مهدی طیب

    حسین مروتی


    استاد مهدی طیب، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، استاد اخلاق و معارف و از شاگردان مرحوم حاج اسماعیل دولابی است.او از محضر استاد مطهری و علامه جعفری و برخي بزرگان ديگر نیز بهره برده است. با آگاهی از اینکه استاد شهید، دکتر مجید شهریاری که اخیرا در یک حادثه تروریستی شهید شد، از اعضای جلسه معرفتی استاد طیب بود، به سراغ او رفتیم تا از شهید شهریاری آنچه را به ما بگویدکه کمتر کسی شنیده است.

     

    استاد شهریاری یکی از شاگردان شما بود و از درس‌هاي شما بهره می‌برد. از شخصیت و افکار ایشان برایمان صحبت کنید.

    بسم ا...الرحمن الرحیم. ایشان شاگرد من نبود؛ دوست من بود. به جلسات ما می‌آمد و همین لذت بودن در کنار ایشان برای ما بزرگتر از رابطه استاد و شاگردی بود. سالیان نسبتأ طولانی، خدا توفیق داد در جلسات هفتگی که داریم و استادان و دانشجویان و فارغ التحصیلان می‌آیند و بنده در حوزه معارف دینی برای‌شان صحبت می‌کنم، همنشین ایشان باشیم.

    انسان بسیار وارسته‌ای بود. بنده به برخی از سجایای اخلاقی ایشان که شخصاً شاهد بودم، اشاره می‌کنم. یکی از ویژگی‌های ارزشمند ایشان، حد بالای تدین و تشرع بود. به پرداخت وجوه شرعی و به عمل طبق فتوای مراجع تقلید بسیار مقید بود.

    ویژگی دیگر تقوا و ورع بود. بسار متقی و پاکدامن بود. بسیار پاک و مطهر زندگی کرد. آلودگی به گناه و بی‌تقوایی را کسی از ایشان سراغ ندارد. بسیار پرهیزگار بود.

    قرینه دیگر معنویت ایشان است. این که اهل تهجد و نماز شب و خلوت‌های عارفانه در دل شب بود. اساسا زمینه اصلی آمدن به اینگونه جلسات، زمینه عرفانی است و همین که ایشان به جلسات اهل ولاء می‌آمد و سالها ادامه می‌داد خود نشانه علاقه‌مندی ایشان به بعد عرفاني دین است.

     از خصوصیات دیگر ایشان ارادت عمیق به اهل بیت بود. در مصائب اهل بیت(ع) گریه‌های شديد و زيادي می‌کرد. هنوز چهره پر از اشک ایشان وقتی که در جلساتمان ذکر اهل بیت(ع) مي‌شد را نمی‌توانم از جلوی چشمم دور کنم.

    شوق و اشتیاق فوق‌العاده‌ای به کسب معارف دینی داشت. با وجود اینکه حوزه تخصص ایشان فیزیک هسته‌ای بود، به شدت علاقه‌مند به رشد در زمینه معارف دینی بود. هم حضور در جلسات دینی داشت و هم در این زمینه‌ها مطالعه می‌کرد و در همان جلسات هفتگی هم در خلال صحبت‌هایی که می‌شد، نکات را به دقت یادداشت می‌کرد. اگر نکته‌ای برایش مبهم بود سوال می‌کرد و درصدد رفع ابهام برمی‌آمد.

    اخلاص فوق العاده‌ای داشت، انسانی کاملاً بی‌ریا بود و خالصانه کار می‌کرد. در هر کاری، چه در فعالیت‌هاي علمی و چه کارهای تخصصی و شغلی و چه سایر جنبه ها، به شدت بی ریا و خالصانه عمل می‌کرد.

     ویژگی دیگر، صدق و صفای ایشان بود. اهل بزرگنمایی نبود. اهل ظاهرسازی نبود. کاملاً صاف و صادق. خصوصیت دیگر اخلاقی ایشان، حیای فوق العاده بود، کمتر به چشم طرف مقابل نگاه می‌کرد. ادب ایشان در برابر افراد مثال زدنی بود؛ حتی در برابر یک نوجوان و کسی که سن و سال و تحصیلاتش کمتر از ایشان بود. فروتنی و افتادگی ایشان از شاخصه‌های بسیار چشمگیر ایشان بود. علی‌رغم مقام علمی که داشت و نقش بسیار ارزشمندی که ایشان در حوزه تخصص خودشان داشتند، چه در کرسی تدریس در دانشگاه و چه در سازمان‌هایی که مرتبط با تخصص ایشان بود و آنجا فعالیت داشتند، به شدت افتاده بود. در میان دوستان جلسه‌ای ما خیلی کم بودند کسانی که بتوانند مقام علمی ایشان را حدس بزنند. بسیار بی‌ادعا و بی‌توقع، علی رغم نقش موثری که در حوزه تخصصی خودش داشت. ایشان وارد محل جلسه که می‌شد همان دم در می‌نشست. نه برایش غیر عادی بود و نه حتی انتظار احترام داشت.

     

    سبک زندگی شهید شهریاری چطور بود؟

    بسیار ساده زیست بود. با اینکه استاد دانشگاه و شخصیت علمی و عنصری موثر در حوزه تحقیقات هسته‌ای بود و با وجودی که توان شیک پوشیدن و امروزی رفتار کردن در پوشش و خانه و وسایل زندگی را داشت، ولی به شدت ساده زیست بود و خیلی ساده لباس می‌پوشید و ساده زندگی می‌کرد که این از دیگر خصوصیات ارزشمند ایشان بود.

     انسان بسیار خیّری بود و خانواده‌هایی را با انفاق خودش تحت پوشش داشت و بی شک بسیاری از کارهای خیرش را هم من مطلع نیستم.

     

    به نظرتان چه چیزی در ایشان بود که از دیگر نخبگان علمی، متمایزشان می‌کرد؟

    به هر حال جنبه‌هاي بسیار ارزشمندی در شخصیت ایشان بود که اگر بخواهیم واقعأ درستش را بگوییم، باید بگوییم ایشان استاد اخلاق برای امثال من بود. رفتار ایشان بسیار آموزنده بود و ارزشمند. من خودم هیچوقت خودم را فرد صالح برای علم اخلاق نمی‌دانم. با کمال معنوی و فضائل اخلاقی که در ایشان وجود داشت، عملأ ایشان درس معنویت، اخلاق و تدین می‌داد. به هر حال به نظر من این جنبه‌هاي شخصیت دکتر شهریاری بسیار مهمتر و بزرگتر از برجستگی ایشان در حوزه تخصصی دانش هسته‌ای بود. در مقایسه، این ارزش‌هاي معنوی و انسانی خیلی بزرگتر است.

    در طول تاریخ علم از نخستین گام‌هایی که در فیزیک هسته‌ای برداشته شد تا امروز دانشمندان زیادی در سطح دنیا بودند که تحقیقات کردند، اختراع داشتند و اکتشاف و نوآوری داشتند. ولی آن برجستگی که شهید شهریاری داشت ناظر بر جنبه‌های دینی و معنوی و اخلاقی ایشان بود. کسی که دانش هسته‌ای بداند، اما چنین ویژگی‌هایی نداشته باشد، این دانش آنچنان شرافتی به او نمی‌دهد. چون آن دانش را چه بسا در مسیر زیان بشر به کار می‌برد یا اینکه این دانش باعث منفعت طلبی و زراندوزی و دنیاطلبی برای خودش شود یا عامل غرور و تکبر در او شود. اینها همه جنبه‌هاي منفی است و گرچه از نظر اسلام دانایی بر نادانی به طور مطلق فضیلت دارد. ولی آنچه که فضیلت بیشتری می‌دهد این است که خدا می‌فرماید: «یرفع الله الذین آمنوا منکم و الذین اوتوالعلم درجات» خدا مومنان را رفعت و بلندی می‌بخشد به یک درجه ولی کسانی که ایمان و علم دارند را درجاتی می‌بخشد. یعنی اگر علم و ایمان با هم باشند، باعث نیل به مرتبه بلندتری در نزد پروردگار خواهد شد.

    به نظر من عنصر اصلی عظمت بخش دکتر شهریاری، همین شخصیت ایمانی و الهی و انسانی و معنوی‌اش بود و وقتی آن علم در کنار این ایمان قرار گرفت، آن وقت بسیار عظیم بود. اگر چه دکتر شهریاری در طول عمرشان به عنوان چهره ماندگار معرفی نشدند، ولی به اعتقاد من امثال دکتر شهریاری چهره ماندگارند. چون از نظر فرهنگ قرآن کسی ماندگار است که جنبه وجه اللهی داشته باشد.«و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام» قرآن می‌فرماید: آنکه جنبه وجه اللهی دارد، او ماندگار و باقی است. اگر علم بدون هیچ جنبه وجه‌اللهی باشد باعث ماندگاری نمی‌شود. اگر هنر بدون این جنبه وجه اللهی باشد، ماندگار نمی‌شود و این شاید انتقادی هم باشد به این نهادها که چهره ماندگار را انتخاب و معرفی می‌کنند. بعضأ آدم می‌بیند که کسانی را انتخاب کردند که این جنبه وجه اللهی در آنها بسیار ضعیف است و شاید اصلا در آنها دیده نمی‌شود.

     شهید شهریاری بی‌شک یک چهره ماندگار است. به لحاظ دیانت، به لحاظ معنویت، به لحاظ اخلاص و فضائل اخلاقی و کرامت و درکنار اینها علم و تخصص برجسته‌ای که داشت. اینها بی‌شک او را یک چهره ماندگار می‌کند و امیدواریم که این شخصیت بسیار عظیم و دوست داشتنی الگویی بشود برای چهره‌های دانشگاهی و اساتید و ما ببینیم که می‌شود با آن همه توانمندی علمی و تخصصی، این همه کمالات معنوی و اخلاقی هم داشت. انشاءالله چهره‌های دانشگاهی ما او را الگو قرار بدهند و سعی کنند به این کمالات و خصائل و مدارج ایمانی و معنوی نزدیکتر شوند ان شاءالله.

     

    شما چگونه از شهادت ایشان باخبر شدید؟

    خبرشهادت ایشان را دوستان به من دادند. یعنی قبل از اینکه از طریق رسانه منتشر شود، دوستان اطلاع دادند به شهادت رسیده‌‌اند و بعد هم ارتباطی با فرزندان ایشان گرفتم و مسئله را تأیید کردند و سعی کردم به عنوان یک رفیق سالیان طولانی در مراسم ایشان حضور داشته باشم. دوستان جلسه‌ای ایشان هم در خود جلسه اهل ولاء، مراسمی برگزار کردند.

     داغ سنگینی بود برای ما ولی به هرحال راضی هستیم به آنچه که خدا برای ما مقدر کرده و امیدواریم که هم کمالات دینی و معنوی و اخلاقی را خدا روزی ما کند (همانطور که روزی ایشان کرد) و هم مرگ عزت مندانه و شهادت را. به حق حیف بود برای دکتر شهریاری که جز با شهادت از این دنیا برود. ان شاء الله خداوند ما را هم مشمول این لطف بکند و مرگ ما را شهادت در راه خودش قرار بدهد.

     

    شما خودتان از شهادت دکتر شهریاری چه تحلیلی دارید؟

    دشمن از یک استاد باسواد نمی‌ترسد، دشمنی و کینه چندانی هم با او ندارد که او را از بین ببرد، بلکه بیشتر او را تحت عنوان طعمه می‌بیند که او را شکار کند و از او استفاده کند. اما امثال شهید شهریاری‌ها هستند که ایمان راسخشان و اعتقاد استوارشان باعث نفوذ ناپذیری و مقاومتشان می‌شود. این جور شخصیت‌ها است که دشمن از آنها احساس خطر می‌کند و درصدد از بین بردن ایشان است.

    بنابراین حادثه غیرمترقبه‌ای نبود. کاملاً حادثه قابل انتظاری بود. اگرچه جا داشت مسئولین نظام خصوصاً بعد از حادثه سال گذشته که استاد دیگری را به شهادت رساندند - استاد علیمحمدی که از متخصصین حوزه دانش هسته‌ای بود- بیشتر هوشیار می‌شدند. مي‌بايست سازمان‌های اطلاعاتی و امنیتی ما، سازمان‌های انتظامی، بیشتر به فکر حفاظت از دانشمندان هسته‌ای ما باشند.

    در هر حال اتفاق کاملاً قابل انتظاری بود و معنادار هم بود. منتها از منظر دیگر اگر نگاه کنیم شهادت درجه بسیار بلندی است و شایسته بندگان و اولیای صالح خداست و لذا شهید شهریاری چیزی از دست نداد و به درجه‌ی والایی نائل شد که بدون شهادت قابل دستیابی نبود. و ان شاءالله خون به ناحق ریخته این دوست خالص و صادق اهل بیت (ع) خودش مایه برکاتی برای کشور ما خواهد شد. مساله شهادت ایشان بسیاری از سازمان‌های بین المللی را به شرمساری و انفعال کشانده است. به دلیل عدم موضع‌گیری و محکوم نکردن. وقتی از آنها توضیحی خواسته می‌شود، جز شرمساری چیزی نخواهند داشت و امیدوارم هنوز هم برکاتی خیلی بیشتر از اینکه تا به حال ظاهر شده از خون پاک شهید شهریاری نصیب دین و نصیب کشور اسلامیمان بشود ان شاء الله.

     

    نکته آخر ...

    شاید این مقدار هم که من از فضیلت‌های ایشان با خبر بودم و گفتم، خود ایشان راضی نبود. من ديگر در مورد شهيد شهرياري سکوت می‌کنم. اعضای خانواده ایشان خصوصاً همسر ایشان که در همان حادثه ترور بشدت مجروح شدند و ایشان هم از چهره‌های دانشگاهی ارزشمند هستند، اگر لازم بدانند بعضی از سجایا و کمالاتی که ایشان داشتند را در کنار خاطره‌هایی که در کنار زندگی مشترک از ایشان دارند بیان می‌کنند. به هر حال در طول ملاقات‌هاي فراوان و سفر‌هايي كه با ايشان رفتيم، من جز خوبی و پاکی، چیزی از ایشان به خاطر ندارم. این‌گونه نیست که چون دكتر شهرياري به شهادت رسیده‌اند ما زبان به مدح ایشان مي‌گشائیم، نه، واقعاً کمالات ایشان بسیار بارز بود و آنقدر شایستگی داشت که نیازی به مدّاحی نيست. امیدوارم خدای متعال درجات ایشان را که بلند هست رفیع‌تر بگرداند و ایشان را با شهدای کربلا محشور کند. و به ما هم توفیق اقتدای به خوبی‌هاي ایشان را عنایت کند.

    با وجود اینکه حوزه تخصص ایشان فیزیک هسته‌ای بود، اما به شدت علاقه‌مند به رشد در زمینه‌‌ی معارف دینی بود. هم حضور در جلسات دینی داشت و هم در این زمینه‌ها مطالعه می‌کرد و در همان جلسات هفتگی هم در خلال صحبت‌هایی که می‌شد نکات را به دقت یادداشت می‌کرد. اگر نکته‌ای برایش مبهم بود سوال می‌کرد و در صدد رفع ابهام برمی آمد. این اشتیاق و فعال بودن ایشان در معرفت و معارف دینی باز یکی از ویژگی‌هاي ارزشمند شخصیت شهید شهریاری بود.

    دسته بندي هاي برگزيده
    آرشيو راه